เมื่อคำขู่ไล่ลงถนนของสามีจอมปลอม ถูกบดขยี้ด้วยรอยกรีดเลือดที่สร้างอาณาจักรหมื่นล้าน!
บรรยากาศภายในห้องพิจารณาคดีของศาลเยาวชนและครอบครัวกลางในเช้าวันนั้น เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ แอร์ที่เย็นเฉียบไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความเดือดดาลที่แฝงอยู่ในความเงียบงันเลยแม้แต่น้อย
ที่ฝั่งโจทก์ ‘เตชัส’ นักธุรกิจหนุ่มหล่อไฟแรง ซีอีโอแห่ง ‘ออร่า สกินแคร์’ อาณาจักรเครื่องสำอางระดับพันล้าน นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามและเย่อหยิ่ง สวมสูทอาร์มานีสั่งตัดพอดีตัว ข้างกายเขาคือ ‘ชาช่า’ ดาราสาวดาวรุ่งและแบรนด์แอมบาสเดอร์ของบริษัท ที่วันนี้มาในฐานะ ‘ชู้รัก’ อย่างเปิดเผย เธอสวมเดรสรัดรูปสีแดงสดราวกับตั้งใจจะเย้ยหยันศาลและกฎหมายศีลธรรม ชาช่านั่งเกาะแขนเตชัส กระซิบกระซาบและส่งเสียงหัวเราะคิกคักราวกับกำลังนั่งอยู่ในคาเฟ่ ไม่ใช่ศาล
ส่วนที่ฝั่งจำเลย… ‘น้ำหนึ่ง’ หญิงสาววัยสามสิบสองปี นั่งนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวของประเทศไทย เธอกลับสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าแขนยาวทับด้วยเสื้อโค้ทตัวหนาสีทึบ ปิดบังร่างกายมิดชิดตั้งแต่ลำคอจรดข้อเท้า ใบหน้าที่เคยสวยหวานบัดนี้ซูบซีดและไร้เครื่องสำอาง เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเตชัส ผู้หญิงที่ร่วมหัวจมท้ายกับเขามาตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นเพียงพนักงานขายหนี้สินล้นพ้นตัว
วันนี้คือวันพิจารณาคดีฟ้องหย่าและแบ่งสินสมรส
“ศาลที่เคารพครับ” ทนายความของเตชัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฉะฉาน “ฝ่ายโจทก์ขอเสนอหลักฐานยืนยันว่า ทรัพย์สินทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นบริษัท ออร่า สกินแคร์ คฤหาสน์ย่านสุขุมวิท และรถยนต์หรูอีกสี่คัน ล้วนได้มาจากการบริหารงานและน้ำพักน้ำแรงของคุณเตชัสเพียงผู้เดียว จำเลยเป็นเพียงแม่บ้านที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการสร้างรายได้ ไม่เคยปรากฏตัวในที่ประชุม ไม่เคยมีชื่อในบอร์ดบริหาร การเรียกร้องสินสมรสครึ่งหนึ่งจึงเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่งครับ”
เตชัสยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้น้ำหนึ่ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง
“ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมน้ำหนึ่ง… บริษัทและบ้านเป็นของฉัน แกเตรียมตัวไปนอนข้างถนนได้เลย!” เตชัสกระซิบลอดไรฟันด้วยความสะใจ
ชาช่าที่นั่งอยู่ข้างๆ เหยียดยิ้มเย้ยหยัน “สภาพป้าเฉิ่มๆ แบบพี่เนี่ย ไปเป็นขอทานยังไม่มีใครอยากจะโยนเศษเหรียญให้เลยค่ะ รีบๆ เซ็นใบหย่าแล้วไสหัวไปเถอะ อย่ามาเป็นตัวถ่วงชีวิตพี่เตชัสอีกเลย อ้อ… ถ้าไม่มีที่ซุกหัวนอน ฉันจะบริจาคลังกระดาษตู้เย็นให้เอาไหมคะ?”
คำดูถูกเหล่านั้นบาดลึก แต่กลับไม่สามารถเรียกน้ำตาจากน้ำหนึ่งได้อีกต่อไป เธอร้องไห้มามากพอแล้วตลอดสามปีที่ถูกสามีซ่อนตัวไว้ในบ้านราวกับนักโทษ เพียงเพราะเขารังเกียจ ‘สภาพ’ ของเธอ
“จำเลยมีอะไรจะโต้แย้งหรือไม่?” ผู้พิพากษาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
‘ทนายวิทยา’ ทนายความวัยกลางคนของน้ำหนึ่ง ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เขาดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย “ศาลที่เคารพครับ ฝ่ายโจทก์อ้างว่าจำเลยไม่มีส่วนร่วมในการสร้างบริษัท… แต่ผมขออนุญาตให้ลูกความของผม เป็นผู้นำเสนอ ‘หลักฐานเชิงประจักษ์’ ที่แสดงให้เห็นถึงทุนรอนและหยาดเหงื่อที่แท้จริงที่ก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นมาครับ”
ผู้พิพากษาพยักหน้าอนุญาต
น้ำหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเตชัสที่เริ่มฉายแววสับสน
“คุณเตชัสบอกว่าบริษัทนี้สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา…” น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดังกังวานและเยือกเย็น “แต่เขาคงลืมบอกศาลไปว่า เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เขาติดหนี้พนันฟุตบอลยี่สิบล้านบาทจนถูกแก๊งมาเฟียเงินกู้ตามล่า… ใครกันแน่ที่เป็นคนจ่ายหนี้ก้อนนั้น และใครกันแน่ที่เป็นคนมอบ ‘สูตรครีม’ มหัศจรรย์ที่ทำให้บริษัทนี้มีรายได้พันล้าน!”
“ศาลครับ! จำเลยกำลังพูดจาเหลวไหล!” เตชัสผุดลุกขึ้นตะโกนหน้าซีดเผือด “เธอเป็นแค่แม่บ้านโง่ๆ จะไปมีปัญญาทำอะไรแบบนั้นได้!”
“ถ้าฉันเหลวไหล งั้นเรามาดูความจริงกันค่ะ”
น้ำหนึ่งยกมือขึ้นจับปมกระดุมเสื้อโค้ทตัวหนาของเธอ ท่ามกลางสายตาของทุกคนในศาล เธอค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด ก่อนจะถอดเสื้อโค้ทและเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าแขนยาวตัวนั้น โยนมันทิ้งลงบนพื้น เผยให้เห็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวที่อยู่ด้านใน
พรึ่บ!
วินาทีที่เสื้อผ้าหลุดพ้นจากร่างกาย ภายในห้องพิจารณาคดีที่เคยวุ่นวาย กลับตกอยู่ในความ ‘เงียบสงัดราวกับป่าช้า’ ทันที!
ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจ ผู้พิพากษาเบิกตากว้าง ทนายความฝั่งเตชัสอ้าปากค้าง ส่วนชาช่ายกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึงจนหน้าถอดสี
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคน ไม่ใช่ผิวพรรณที่ขาวเนียนเหมือนภรรยามหาเศรษฐีทั่วไป แต่มันคือ ‘บาดแผล’ ที่น่าสยดสยอง!
ตั้งแต่ลำคอ หัวไหล่ ท่อนแขนทั้งสองข้าง ลงไปจนถึงแผ่นหลังของน้ำหนึ่ง เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคีลอยด์นูนหนาที่เกิดจากแผลไฟไหม้ฉกรรจ์ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ยังมีรอยแผลเป็นทางยาวลึกที่เกิดจากการถูกฟันด้วยของมีคมอย่าง ‘มีดสปาร์ตา’ พาดผ่านแผ่นหลังและท่อนแขนเป็นทางยาวนับสิบแผล! มันเป็นร่องรอยของการถูกสับและถูกเผาทั้งเป็นที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกซู่!
“นี่คือ ‘ทุนจดทะเบียน’ ของบริษัทออร่า สกินแคร์ค่ะ” น้ำหนึ่งเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอสั่นสะท้านแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง “เมื่อห้าปีก่อน แก๊งทวงหนี้บุกมาที่บ้านเช่าซอมซ่อของเรา พวกมันราดน้ำมันจุดไฟเผาห้องแล็บเล็กๆ ที่ฉันใช้ทดลองทำสบู่ขาย พวกมันเงื้อมีดสปาร์ตาหวังจะสับหัวเตชัสให้ตายคาที่…”
น้ำหนึ่งชี้หน้าอดีตสามีที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ ขาของเขาหมดเรี่ยวแรง
“เป็นฉัน! ที่เอาตัวกระโจนเข้าไปบังรอยมีดสับพวกนั้นแทนเขา! เป็นฉัน! ที่ฝ่ากองเพลิงแบกร่างที่สลบไศลของเขาออกมาจากกองไฟ จนตัวเองต้องถูกไฟคลอกอาการสาหัสปางตาย! ฉันหยุดหายใจไปสองนาที หัวใจหยุดเต้น หมอต้องปั๊มหัวใจฉันขึ้นมาใหม่ ฉันต้องนอนทรมานอยู่ในห้องไอซียูนานถึงหกเดือนเต็ม ผ่านการผ่าตัดศัลยกรรมปลูกถ่ายผิวหนังถึงสิบสี่ครั้งเพื่อรักษาชีวิตรอด!”
เสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากเสมียนศาลและผู้ร่วมฟังการพิจารณาคดี ความเจ็บปวดที่ถ่ายทอดผ่านรอยแผลบนร่างกายของหญิงสาว มันรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
“แต่รู้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น…” น้ำหนึ่งเหยียดยิ้มสมเพช “เงินก้อนแรกที่เอาไปปลดหนี้ให้ผู้ชายคนนี้ ก็คือ ‘เงินประกันชีวิต’ ของฉันที่บริษัทประกันจ่ายให้เพราะฉันถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วสองนาที! และสูตร ‘ออร่า มิราเคิล’ ครีมลบรอยแผลเป็นที่สร้างรายได้หมื่นล้านให้บริษัท… มันคือสูตรสมุนไพรที่ฉันในฐานะนักเคมีเวชสำอาง คิดค้นขึ้นมาด้วยตัวเองจากบนเตียงผู้ป่วย เพื่อรักษาบาดแผลไฟไหม้บนร่างกายของฉันเอง!”
“ไม่จริง! ศาลครับ เธอแต่งเรื่อง!” เตชัสตะโกนเสียงหลง เหงื่อแตกพลั่กทั่วใบหน้า
ทนายวิทยาไม่รอช้า เขายื่นแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ให้เจ้าหน้าที่ศาลนำไปมอบให้ผู้พิพากษา
“นี่คือประวัติการรักษาทางการแพทย์ของจำเลยครับศาล และที่สำคัญที่สุด… นี่คือเอกสารการจดสิทธิบัตรสูตรครีมต้นตำรับ ซึ่งจดทะเบียนในชื่อของ ‘นางสาวน้ำหนึ่ง’ ก่อนที่บริษัทจะถูกก่อตั้งขึ้นเสียอีกครับ นอกจากนี้ เรายังมีหลักฐานจากสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ ยืนยันว่า ลายเซ็นในเอกสารโอนสิทธิบัตรสูตรครีมไปเป็นของบริษัทที่นายเตชัสถือหุ้นใหญ่นั้น… เป็น ‘ลายเซ็นปลอม’ ที่นายเตชัสแอบปลอมแปลงขึ้นมาในขณะที่ลูกความของผมถูกฉีดยามอร์ฟีนระงับปวดจนไม่ได้สติครับ!”
คำประกาศของทนายความเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางห้องพิจารณาคดี เตชัสหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงกับโต๊ะ โป้ปดและอาชญากรรมทั้งหมดถูกเปิดโปงอย่างหมดจด!
“พอฉันออกจากโรงพยาบาล…” น้ำหนึ่งเดินเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งโจทก์ ก้มหน้ามองชาช่าที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ “เตชัสก็หลอกให้ฉันจดทะเบียนสมรส เพื่อผูกมัดฉันไว้ เขาบอกว่าเขารักฉัน จะดูแลฉันไปตลอดชีวิต… แต่ลับหลัง เขาเอาบริษัทที่สร้างจากสูตรของฉันไปจดทะเบียนในชื่อเขา เอาเงินไปซื้อคฤหาสน์ ซื้อรถหรู และซุกซ่อนฉันไว้ในบ้านหลังก้นซอย ไม่ยอมให้ใครเห็นหน้า เพียงเพราะเขารังเกียจแผลเป็นที่ฉันได้มาจากการช่วยชีวิตเขา! เขาบอกว่าภาพลักษณ์ของฉันมันน่าเกลียดเกินไปที่จะเป็นเจ้าของแบรนด์ความงาม… แล้วเขาก็เอาผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ มาเสวยสุขบนกองเลือดกองเนื้อของฉัน!”
“ศ… ศาลที่เคารพ… ผมอธิบายได้…” เตชัสพยายามจะพูด แต่เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทา
“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นเตชัส!” น้ำหนึ่งตวาดลั่น ดวงตาของเธอลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นที่ถูกชำระล้าง “ความจริงมันฟ้องอยู่บนเนื้อตัวของฉันหมดแล้ว! แกมันก็แค่ปลิงที่เกาะเลือดฉันกิน!”
หลังจากผู้พิพากษาพิจารณาหลักฐานทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน บรรยากาศก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ก่อนที่ศาลจะอ่านคำพิพากษาที่พลิกชะตาชีวิตของทุกคน
“ศาลพิจารณาแล้วเห็นว่า เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์สิทธิบัตรเป็นเอกสารปลอม ทรัพย์สินทางปัญญาและผลกำไรทั้งหมดของบริษัท ออร่า สกินแคร์ จึงถือเป็นสิทธิ์ขาดของจำเลยแต่เพียงผู้เดียว… ศาลมีคำสั่งให้การหย่าขาดมีผลทันที และให้ทรัพย์สินที่เกิดจากผลกำไรของบริษัททั้งหมด ไม่ว่าจะเป็น คฤหาสน์ รถยนต์ บัญชีเงินฝาก ตกเป็นของฝ่ายจำเลย และขอให้ส่งสำนวนคดีปลอมแปลงเอกสารและฉ้อโกงนี้ ให้พนักงานอัยการดำเนินคดีอาญากับนายเตชัสต่อไป!”
สิ้นคำพิพากษา ค้อนไม้ในมือศาลก็เคาะลงบนแท่นดังกังวาน!
เตชัสทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนเสียสติ เขาพยายามจะคลานเข้าไปเกาะขาน้ำหนึ่ง “น้ำหนึ่ง! พี่ขอโทษ! พี่หน้ามืดตามัวไปเอง! ให้โอกาสพี่เถอะนะ เรามาบริหารบริษัทด้วยกันเหมือนเดิมเถอะนะน้ำหนึ่ง พี่รักน้ำหนึ่งนะ!”
ชาช่าที่เห็นว่าเตชัสหมดตัวและกำลังจะติดคุก เธอก็สะบัดแขนที่เตชัสเคยจับไว้อย่างรังเกียจ “ปล่อยฉันนะไอ้ขี้คุก! ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับแกแล้ว ทรัพย์สินแกโดนยึดหมด แล้วฉันจะอยู่กับแกไปทำไม!” ชาช่ารีบคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมและวิ่งหนีออกไปจากศาลอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้เตชัสต้องเผชิญกับหายนะเพียงลำพัง
น้ำหนึ่งก้มลงมองอดีตสามีที่กำลังกราบเท้าเธออยู่บนพื้น เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาที่สุด หยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาพาดบ่า ปล่อยให้รอยแผลเป็นแห่งความภาคภูมิใจและชัยชนะปรากฏต่อสายตาทุกคน
“จำคำที่แกพูดเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนได้ไหมเตชัส…” น้ำหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่กรีดลึกถึงกระดูก “บริษัทและบ้าน… มันเป็นของฉัน ส่วนแก… เตรียมตัวไปนอนข้างถนน… อ้อ ไม่สิ… แกต้องไปนอนในคุกต่างหาก!”
พูดจบ น้ำหนึ่งก็สะบัดรองเท้าส้นสูง หันหลังเดินออกจากห้องพิจารณาคดีไปอย่างสง่างาม ดุจพญาหงส์ที่ฟื้นคืนชีพจากเถ้าถ่าน ทิ้งให้ผู้ชายเนรคุณและจอมปลอม ต้องกรีดร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง เผชิญกับผลกรรมที่ตัวมันเองก่อขึ้นไปชั่วชีวิต!
